Yokluğunu Rüzgara Bıraktım…

Yokluğunu rüzgara bıraktım, nereye istiyorsa götürsün diye. Aklımda, elimde, dilimde kalanla idare etmeyi deneyeceğim. 

Sensizliği attım sokağa bugün, seninle geçirdiklerime anlamlar yükleyip, çerçevelerle duvarlarımı süsleyeceğim. Yokluğuna isyan etmektense, senden kalanlarla keyifleneceğim.
Issız kaldı sen gidince her yan, her tarafa soğuk bir sis çöktü şu Ağustos akşamında. Neden sendelediysem salondaki o kanepenin yanında, düştüm, elim acıdı. Baktım kalbim daha çok acımıştı, kalktım.
Sensizliğe takılı kalmış aklım, bunu fark edince suratıma bir tokat çaktım. Hayat böyle mi geçecek? Kendime kızdım, hatta biraz bağırdım. Gidenin ardından yas tutacak kadar ömrüm olduğunu bana kim söyledi?
Kendine gel diye söylendim bayağı, sonra gülümsedim. Yokluklara takılmaya alışmışız. Sahip olmadıklarımıza özenmekten, elimizdekilerin kıymetini bilmeyi unutmuşuz. Oysa benim elimde anılarım var!
Elbette daha güzel olurdu birlikte yaşasaydık, birlikte yaşlansaydık… Biraz daha anı biriktirseydik hatırlanacak, eskirse veya kirlenirse diğerleri diye, cebimizde biraz daha anı tutsaydık ama olmadı, ne yapalım?
Ben bugün aklımı yokluğundan çekip, varlığının yanına koydum. Sensizliğe ağlamak yerine, senden öğrendiklerime sevinmeye başladım. Sen olsan da, olmasan da yürüyecek bir ömürde, uzun uzun arkandan ağlamayı hicap saydım. Yokluğunu rüzgara bıraktım..
Candan Ünal
candanmektuplar@msn.com
Twitter: @candanunal
Facebook: www.facebook.com/candanunalaskveiliskiler

0 Response to "Yokluğunu Rüzgara Bıraktım…"

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

wibiya widget

powered by Blogger | WordPress by Newwpthemes | Converted by BloggerTheme